Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi libertin (yargıç, başpiskopos, aristokrat ve başkan), dokuz genç kız ve erkeği bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel, cinsel ve psikolojik işkenceye maruz bırakır. Film, gücün yozlaşmasını, faşizmin mekanik şiddetini ve toplumsal çürümeyi acımasız bir dürüstlükle perdeye yansıtır.

Pasolini'nin yönetmenliği, filmi basit bir şok unsurundan çıkararak, politik bir alegori ve kapitalist tüketim toplumuna keskin bir eleştiri haline getirir. Malikanedeki hiyerarşik yapı ve kurallar, totaliter rejimlerin işleyişini soğukkanlı bir şekilde gözler önüne serer. Oyunculuklar, özellikle gücü temsil eden dörtlünün kayıtsız ve sadist tavırları, izleyiciyi derinden sarsacak bir inandırıcılığa sahiptir. Görsel dil, resimsel kompozisyonlarla şiddetin estetize edilmesine karşı bir duruş sergiler.

'Salò', izlemesi kolay bir film değildir; sınırları zorlayan sahneleriyle seyirciyi sürekli bir rahatsızlık halinde tutar. Ancak, bu rahatsızlık tam da Pasolini'nin amacıdır: seyirciyi edilgen bir tüketici olmaktan çıkarıp, şiddetin ve iktidarın doğası üzerine düşünmeye zorlamak. Sinemanın gücünü ve sorumluluğunu sorgulayan, unutulması imkansız bir deneyim arayanlar için temel bir yapıttır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının en karanlık ve en cesur parçası olarak tarihteki yerini korumaktadır.